Maak kennis de 22 vrouwen die uitgekozen zijn voor het project Ronduit Uitgesproken. Uit meer dan 65 nominaties is deze selectie gemaakt. 

Vanaf 8 maart komt er elke week één vrouw, één verhaal en één schilderij bij. De schilderprocessen zijn te volgen op de facebook pagina. 

Screenshot 2022-03-14 at 12.45.25.png
Screenshot 2022-05-16 at 11.26.09.png
antoinette web.jpg
48699C70-8A3B-4537-93C5-21D8B9B8489B.PNG
Antoinette Verbrugge

 - Ik heb geleerd dat wat onmogelijk lijkt, vaak wél mogelijk blijkt-

Antoinette Verbrugge (1959, Terneuzen) woont in Wijk aan Zee, is activist, burgerlobbyist en strijdt voor schone lucht, schoon water en een vruchtbare aarde voor déze en toekomstige generaties. Ze staat daarin niet alleen; wat eerst een bevlogen groepje was, werd een beweging: “Tata Steel zette ons neer als een groep ‘klagende vrouwen’, maar inmiddels staan onze acties op de vaste agenda in de boardroom.”

Antoinette kent de dagelijkse praktijk van de ziekmakende uitstoot van de staalfabriek, ook is ze vaak misselijk van de stank en lijdt onder het ongezonde stof en de herrie. Ze weet dat kinderen niet veilig opgroeien, is zich bewust van de vervuilde duinen, van het gif in de zee en de ontoelaatbare hoge kankercijfers.

Zelf kreeg ze ook klachten. Toen werd het kiezen tussen verhuizen of actievoeren. Ze koos voor het laatste en sprong in het diepe op het moment dat ze als eerste aangifte deed tegen de leidinggevenden van Tata Steel: “Iemand moest het doen, ik wilde me niet laf voelen of bang zijn voor de reacties. Na die aangifte, dacht ik: iederéen moet weten wat hier speelt, we moeten het groter aanpakken.”

Er moest iets gebeuren dat een precedentwerking zou krijgen voor Tata steel en álle grote vervuilers. Samen met andere strijders benaderde ze strafadvocaat Bénédicte Ficq. Sindsdien is de geest uit de fles. Meer dan duizend mensen en tien stichtingen sloten zich aan. Onlangs heeft het Openbaar Ministerie bekend gemaakt dat zij een strafrechtelijk onderzoek start naar ’het opzettelijk en wederrechtelijk in de bodem, lucht of oppervlaktewater brengen van gevaarlijke stoffen.’

Onder haar eigen noemer GEZONDHEID OP 1 werkt Antoinette met allerlei partijen samen: “ We gaan het redden met z’n allen: alle vervuilers gaan één voor één om, straks wordt er alleen nog maar schoon geproduceerd. Punt!” Haar missie vraagt inzet en vertrouwen, inventiviteit en geduld, moed en souvereiniteit. “Soms moet je eerst van alles meemaken en drempels overwinnen in jezelf. Maar als je dat doet dan gaat er een wereld voor je open, die daarvóor gesloten was.”

Portret geschilderd door © Marieke Warmelink

Tasar Isskreah

 - Niets is onmogelijk - 

 Tasar Isskreah (1974) komt uit Syrie. Ze is schrijfster, Engels docent, columnist en sociale tolk. In Syrië kon ze vanwege corruptie geen baan vinden. Ze nam afscheid van haar familie en vestigde zich in Dubai tot ze daar weg moest. In Nederland vroeg Tasar asiel aan bij het AZC in Ter Apel. Ze had slapeloze nachten om weer een nieuw te beginnen met haar twee zoons. Dankzij haar leergierigheid, doorzettingsvermogen en steun van anderen heeft ze haar dromen waargemaakt. Ze vestigde zich in Noord- Scharwoude. Tasar ziet de weg die ze aflegt als een estafette. Binnen drie jaar leerde ze de Nederlandse taal, haalde haar Staatsexamen en haar bevoegdheid voor docente, haar rijbewijs én zwemdiploma. Tasar werkt momenteel als docent engels bij het Horizon college in Alkmaar. In Nederland voelt ze zich thuis.

 

Uit dankbaarheid voor alle steun die ze in Nederland heeft ontvangen schreef ze een biografisch boek; ‘Gouden Littekens van mijn hart’. Het is een inspiratie voor andere vluchtelingen om een nieuw leven te beginnen.  ‘Je moet durven’ zegt Tasar.

Omdat ze als alleenstaande moeder ook de rol van vader vervult, is er weinig ruimte voor rust.  Toch voelt Tasar dat moederschap een heilige  rol is om te mogen verwezenlijken.

 Ze voelt zich jong en vol energie en vind dat vrouwen mentaal sterker zijn dan mannen. Tegen alle vrouwen zou Tasar willen zeggen: "heb vertrouwen in jezelf - blijf altijd in ontwikkeling-  en geloof dat je goed genoeg bent!"

IMG_0522 2_edited.jpg
Elly de Waard

 - Ik ben mezelf - 

Elly de Waard (Bergen N.H. 1940) is als schrijfster een van de grondleggers van de Nederlandse popjournalistiek, Van 1968 tot 1986 schreef ze daarover in de Volkskrant en Vrij Nederland.

Elly de Waard is tevens dichtster en pleitte met haar werk voor meer ruimte voor lyrische poëzie waarin op directere wijze uiting wordt gegeven aan gevoelens.

Doordat zij dit standpunt innam zette ze zich af tegen de gevestigde stroming van de ‘Vijftigers’. Dat werd haar niet altijd in dank afgenomen. Hierdoor werd ze vaak bespot om wie ze was, wat ze aanhad en wat ze schreef. Volgens Elly heeft het vrouw zijn haar daarbij niet geholpen, integendeel zelfs. Vrouwen die erkend werden in de dichtkunst waren er weinig. Het was vooral een mannenbolwerk.

In de jaren tachtig heeft Elly bijgedragen aan een grote verspreiding van het feminisme. Zij vond dit ook vanuit een sociaal oogpunt belangrijk, anders is het beroep als schrijfster of dichtster zelfstandig en ‘op zichzelf’. Op deze manier kon ze ook sociaal behulpzaam bezig zijn. Elly de Waard was actief in de vrouwenbeweging. Voor de stichting Amazone in Amsterdam leidde zij een poëzieworkshop waaruit de groep ‘De Nieuwe Wilden’ ontstond, een groep vrouwelijke dichteressen.

Elly de Waard nam tevens het initiatief tot de instelling van de Anna Bijns Prijs, een tweejaarlijkse onderscheiding voor de vrouwelijke stem in de literatuur, als tegenhanger van de P.C. Hoofdprijs, die voornamelijk aan mannen werd gegeven.”Met veel lef en bravoure is dit gelukt’ Vertelde Elly. Tot de jaren 90 was zij hierbij betrokken. Deze prijs bestaat helaas niet meer, een conventioneler bestuur heeft het overgenomen en veranderde de regels zodat ook mannen de prijs konden ontvangen.

In die zin is Elly niet hoopvol voor de toekomst. “Het is jammer en waardeloos. Vrouwen zijn nog steeds tweederangs burgers, het is erger zelfs. Vrouwen hebben minder opstandigheid in zich en dat is enorm jammer". Naar de jongere generaties zou ze willen zeggen ‘Kijk wat wij gedaan hebben, en trek er vooral zelf je conclusies uit’.

IMG_0897_edited.jpg
Rita Gemerts

 - Onbeperkt Sterk - 

Rita Gemerts (Paramaribo,1966) houd zich al meer dan 30 jaar bezig met het ontwikkelen, opzetten, coördineren en uitvoeren van sportactiviteiten met name voor ouderen en volwassenen met een kleine beurs. Ze noemt zichzelf maatschappelijk ondernemer. Rita is een echte bruggenbouwer. Met haar bedrijf ‘RAY-action Sport en Bewegen' verbindt ze mensen uit verschillende bevolkingsgroepen en achtergronden met elkaar door middel van sport.

Zo heeft Rita wandelgroepen opgezet in Amsterdam Noord, waar zij ook woont, om oude en nieuwe bewoners met elkaar te verbinden. ‘Hierdoor leer je van elkaar’. Rita enthousiasmeert mensen om meer te bewegen en stimuleert daardoor ook de mentale gezondheid.

Als alleenstaande ouder voedt ze twee dochters op, beide inmiddels volwassen. Ze zet zich in voor inclusie en kansgelijkheid voor kinderen en jongvolwassenen met een beperking. Haar jongste dochter heeft een licht verstandelijke beperking. Ze vind het belangrijk dat haar dochter zich kan blijven ontwikkelen. Mogelijkheden die er momenteel niet zijn. Samen met haar oudste dochter neemt ze veel zorgtaken over. Het motto van Rita is: Verstandelijk beperkt en onbeperkt sterk! “Op weg naar volwassenheid”

Over gendergelijkheid zegt Rita dat er nog veel te winnen valt. ‘Its a men’s world’ zegt ze. Als vrouw moet je wel ruimte hebben om vrouw te kúnnen zijn. Zij heeft in het verleden veel geleden doordat ze een ‘incest survivor’ is. Door hier open over te zijn, hoopt ze te helpen om de taboe te doorbreken zodat andere vrouwen niet langer hoeven te zwijgen uit schaamte of onmacht

Gerda Sonnevelt
Gerda Sonnevelt

 - Ik heb mijn kansen kunnen pakken - 

Gerda Sonnevelt (1948, Alkmaar) is op 15 jarige leeftijd begonnen bij de toenmalige Hoogovens. Momenteel woont Gerda in Beverwijk. Ze was schoonmaakster en bracht koffie rond in de kantine van de bedrijfsschool vol met ‘binkies’. Gerda herinnert zich de lastige opmerkingen en wist niet goed hoe ze er mee om moest gaan. Op haar 19e kreeg Gerda een kind dat ze deels alleen opvoedde op met hulp van familie want kinderopvang was er toen nog niet.

Gerda werd lid van de Vakbond en gekozen voor de Raad van Overleg. Op een gegeven moment zou het schoonmaak werk uitbesteed worden aan een schoonmaakbedrijf met slechtere arbeidsvoorwaarden. “Ik zag toen het onrecht dat vrouwen in een bredere zin werd aangedaan”. Met ondersteuning van de vrouwengroep van de FNV voerde ze actie met 500 schoonmaaksters.

Gerda stelde zich verkiesbaar voor de Ondernemingsraad en werd gekozen als enige vrouw tussen 26 mannen. “Ik moest mezelf staande houden tussen het mannenbolwerk. Ik herinner me de eerste vergadering waar ik de voorzitter toevallig hoorde zeggen: "Nu zitten we met een vrouw en ze is nog een schoonmaakster ook!”.

Binnen de Hoogovens kreeg Gerda de gelegenheid om een studie te volgen. Ze volgde de HBO opleiding ‘Personeel en Organisatie’. Het was de vakbond cultuur in de metaal, waar toen de macht traditioneel bij de mannen lag. Er heerste een sterke macho mentaliteit.

 

Gerda specialiseerde zich verder en gaf trainingen met de focus op sociale vaardigheden, assertiviteit, gespreks- en communicatietechnieken.

In samenwerking met de Vakbond Vrouwengroep binnen de FNV, stelde Gerda in 1982 een Zwartboek samen: een boek over ongewenste intimiteiten op de werkvloer wat ook landelijke aandacht kreeg. De klachten leidden tot een regelgeving binnen de organisatie met wettelijke straffen tegen ongewenste intimiteiten.

Gerda heeft inmiddels door het hele land lezingen en scholingen gegeven over seksuele intimidatie.

Dat grensoverschrijdend gedrag nog stééds actueel is, laat Gerda sprakeloos : “Het lijkt, alsof het wiel weer opnieuw uitgevonden moet worden!" Wij probeerden juist zichtbaar te maken wat een 'zogenaamd grapje' bij een ander doet. Wat het langdurige effect van grensoverschrijdende gedrag is."

rosalie2.jpg
Rosalie Groenia

 - Het leven is veel kleurrijker dan je denkt! - 

Rosalie Groenia (2003, Alkmaar) woont in Schagen en zit op het Regius College. Ze is lid van de GSA; de Gender Sexuality Alliance: dit is een groep leerlingen en docenten die opkomen voor inclusiviteit en acceptatie, waaronder seksuele- en genderdiversiteit. Iedereen op school moet de vrijheid kunnen hebben om te zijn wie ze zijn. Zonder zich daarvoor te hoeven schamen of verantwoorden, want: “Je bent mooi zoals je bent.” Aldus de GSA.

De groep organiseert allerlei activiteiten en denkt na over het anti-pestbeleid op school. Elk jaar in december organiseert de GSA ‘Paarse Vrijdag’; dé grote actiedag om aandacht te besteden aan sekse- en gender-diversiteit. Rosalie was, toen ze lid werd, één van de zeven leerlingen die aangesloten was bij de GSA. Binnen 6 jaar is de groep gegroeid naar wel 40 leerlingen. Er zijn inmiddels teamleiders en 3 vaste aanspreekpunt in de school: “Dat is echt heel tof, en maakt dat de organisatie een stuk soepeler loopt!”

Rosalie is zelf in haar jonge jeugd veel gepest op school en werd nooit echt geaccepteerd voor wie ze was. Zij weet dus maar al te goed hoe het is om niet de ruimte te krijgen om te zijn wie je bent. Dat is voor Rosalie een van de redenen geweest om zich in te gaan zetten voor de GSA.

Rosalie schrijft ook regelmatig artikelen voor de Paarse Vrijdag Krant. De krant wordt speciaal “voor en door scholieren” geschreven en werd afgelopen jaar door 352 scholen besteld.

In het begin vond Rosalie het eng om zich uit te spreken, maar tegelijkertijd voelde ze zich ook steeds vrijer. “Angst is een slechte raadgever. Als je bang bent moet je het juist wél doen”. Dit kreeg Rosalie mee van haar oma.

Rosalie is nu hét gezicht geworden van de GSA waardoor veel mensen haar kennen. “Ik doe het bewust voor het grote geheel en dat maakt dat ik moed kan verzamelen”.

Sinds kort is Rosalie ook betrokken bij de Gemeente Schagen, waar inclusiviteit hoog op de agenda staat. Ze denkt mee hoe het gemeentebeleid toegankelijker gemaakt kan worden voor onder anderen nieuwkomers, slechthorenden, slechtzienden en de LHTBIQ+ community.

 

Er is volgens Rosalie een steeds groter maatschappelijk besef dat we niet zo zwart wit leven. “Het leven is veel kleurrijker dan je denkt!”.

Graag wil Rosalie anderen meegeven om echt te vechten voor iets waar je in gelooft; Verander de wereld, begin bij jezelf!!

miekefinalweb.jpg
Mieke Spoorenberg

 - Iedereen is gelijk - 

Mieke Spoorenberg (1922, Den Haag - 2006, Deventer) woonde tijdens de oorlog in Ursem waar ze werkte als kinderjuf. Mieke is genomineerd door het Noord Hollands Archief, voor haar bijdrage aan het verzet tijdens de oorlog.

Mieke Spoorenberg was hoofdkoerierster. Ze fietste dagelijks tussen de 60 en 100 kilometer, met wapens, documenten, medicijnen, sigaretten en fietsbanden bestemd voor het gewapend verzet in West-Friesland, de Zaanstreek en Amsterdam. Mieke heeft tijdens de oorlog in Noord Holland bijgedragen aan de bevrijding van Nederland met gevaar voor eigen leven.

De rol van vrouwen in het verzet is tot heden een ondergewaardeerd aspect geweest. Een nieuwe blik op de geschiedenis laat zien dat ook vrouwen van onschatbare waarde waren in de strijd tegen de Duitse bezetter. De verdiende erkenning voor haar bijdrage is dé rede dat Mieke Spoorenberg, ondanks dat ze inmiddels overleden is, onderdeel is van de tentoonstelling Ronduit Uitgesproken.

Mieke is 84 jaar oud geworden. Ze was een open minded, sterke, ruimdenkende vrouw; karaktereigenschappen die haar ongetwijfeld hebben geholpen tijdens de oorlog.

Mensen waren zeer op haar gesteld, ze maakte snel contact en hielp anderen. Haar man heeft ze tijdens de oorlog ontmoet in een greppel, wegduikend voor de Duitsers. In 1952 is ze met hem getrouwd en samen hebben ze vier kinderen gekregen, twee dochters en twee zonen. Ze was een warme en bijzondere moeder, je kon alles aan haar vertellen en ze steunde je altijd, aldus haar familie. Mieke was tot haar dood mantelzorger voor haar jongste dochter, die het syndroom van Down had. Ook daarin was ze haar tijd vooruit; Mieke nam haar dochter overal mee naar toe en zorgde dat ze alle mogelijkheden kreeg om zich te ontwikkelen. Discriminatie was een scheldwoord voor Mieke: Iedereen is gelijk!

Mieke was uitgesproken over vrouwenzaken; volgens haar moesten vrouwen hun eigen weg gaan, voor zichzelf kiezen en niet afhankelijk zijn van een ander. Mieke had een specifieke interesse voor de oudheid en opgravingen. Daarin was ze heel grondig en kon ze helemaal opgaan in waar ze mee bezig was, en de tijd verliezen. Vaak ging ze, ook nog op oudere leeftijd in haar eentje met de trein naar musea en tentoonstellingen of op reis naar bijvoorbeeld Rusland en Syrië. Ze vermaakte zich prima.

Pauline web.jpg
Pauline

 - Als vrouw maak je het werk menselijker - 

Pauline (1980, Den Helder) is werkzaam bij de Koninklijke Marine en woont in Alkmaar. Pauline heeft binnen de Marine verschillende functies uitgevoerd waaronder als Hoofd Logistieke Dienst aan boord van Zr.Ms. Rotterdam, waar ze tot voor kort werkte. “Het is heel gezellig; je bent een team en maakt veel met elkaar mee, dat schept een bijzondere band.”


Toch heeft Pauline ook haar bedenkingen; “Het is echt een organisatie ‘door mannen en voor mannen’.Dat betekent dat mannen overwegend in de top zitten. Dat sijpelt door in alle lagen van de organisatie. “Als je naar een zaal vol mannen kijkt, werkt dat demotiverend; je denkt, laat maar, dit is niet voor mij! Je houd toch sneller je mond omdat je een andere kijk op dingen hebt." Aldus Pauline. Het moet, aantrekkelijker worden voor vrouwen wil de Marine gaan voldoen aan het inmiddels verplichte vrouwenquotum.De manier waarop de organisatie werkt is volgens Pauline té ouderwets.

Ondanks dat Pauline binnen de organisatie dezelfde kansen krijgt, is het systeem simpelweg niet ingespeeld op de (andere) wensen van vrouwen. Als je carrière wilt maken als vrouw moet je je meer inzetten voor dingen die vanzelfsprekend zijn voor mannen. Zo zijn er veel aannames over hoe vrouwen willen werken. Als vrouw word je na de geboorte van een kind, vaak zonder te vragen, voor een aantal jaar uit de ‘vaartplanning’ gehouden, terwijl sommige vrouwen dat juist wél zouden willen. Ook het doorstromen naar hogere functies eist qua tijd veel tol; 'dat kan veel efficiënter'. 

Pauline heeft weinig rolmodellen binnen de organisatie en vindt dat oprecht jammer. Er is maar één vrouw van de 10.000 werknemers die ze als voorbeeld ziet. Pauline vind het belangrijk dat Nederlandse vrouwen ook echt hun (voor)recht gebruiken om te leren, studeren en werken. Pauline voelt dat ook dat het tijd is voor een kentering.

Zelf is ze ook veranderd. Ze merkte dat ze zich vroeger meer aangepast heeft aan bepaalde omgangsvormen. Pas toen ze op een afdeling kwam te werken, waar meer vrouwen werkten, besefte ze, hoe ver ze van zichzelf af was komen te staan. “Je wilt er ook gewoon bij horen en "one of the guys" zijn”.

Pauline voelt dat ze als vrouw een waardevolle bijdrage heeft bij de Marine; “Je maakt als vrouw het werk menselijker. Mannen zijn geneigd sneller over iets heen te praten”.

Er zijn binnen de marine nu meer ontwikkelingen gaande om het inclusiever en diverser te maken, maar er moet nog wel veel veranderen. 

johanna 2 web.jpg
Johanna Kraus

Mij krijg je niet omver  

Johanna Kraus (1947, Rotterdam) woont in Castricum en is verpleegkundig docente. Johanna werkte vele jaren in Tanzania en India samen met haar toenmalige man, die arts was. Ze werden samen uitgezonden door Memisa, Medicus Mundi, een stichting die was opgericht vanuit de behoefte om medische zorg te verlenen aan Nederlandse missionarissen in het buitenland.

Johanna werkte in Tanzania als hoofd van de plaatselijke vroedvrouwen opleiding. Door het contact met de inheemse bevolking deed ze kennis op van inlandse gewoonten, de man-vrouw relatie en goed werkende natuurlijke geneeswijzen.

Eenmaal terug in Nederland gaf ze les in het vak ontwikkelingsproblematiek aan het Havenziekenhuis.

Daarnaast begon Johanna een studie theologie. Echter botste de visie van Johanna met de visie van de studie, die zij vooral ‘te eenzijdig en mannelijk’ vond. Zo startte ze haar eigen specifieke interesse in de feministische theologie en verdiepte ze zich in het vrouwelijke aspect van God aan de hand van de Maria verschijningen met hun betekenis voor de tijd waarin wij nu leven.

Zij schreef een opmerkelijk boek: ‘De verborgen Taak van de Goddelijke Moeder in de buitenste duisternis’ (2019) vanuit haar opgedane esoterische kennis van belangrijke figuren en hun incarnatie lijnen tot op heden.

In de jaren 70 moest Johanna vechten, voor veel dingen die nu normaal zijn geworden voor veel vrouwen. Door haar besluit tot echtscheiding werden haar kinderen (toen 3 en 5 jaar) ontvoerd . Daardoor kreeg Johanna een zware tijd voor de boeg door een aaneenschakeling van moeilijkheden met instanties; kinderbescherming, jeugdzorg en gezondheidszorg.

45 jaar heeft Johanna onderzoek gedaan naar het onderliggende krachtenspel achter de gezondheidszorg, theologie, mens en de wereld. Johanna is vooral door persoonlijke ervaringen van binnenuit de geschiedenis van de mensheid gaan doorzien.

In 2014 richtte Johanna richtte Stichting Caelum in Terra (Hemel op Aarde) op en is momenteel zeer actief met het realiseren van een nieuw mondiaal centrum ‘Divine Life for all religions’. Deze woon-leef-werkgemeenschap is gericht op de realisatie van de universele menselijke waarden: Liefde, waarheid, juist gedrag, geweldloosheid en vrede.

Johanna organiseert lezingen en activiteiten met de nadruk op verbinding van professionaliteit en spiritualiteit.

mareieke web.jpg
Mareike Bestenbreur

Ten strijde als het weer moet! 

Mareike Bestenbreur (1948, Haarlem) is een “avontuurlijke feministische sportnomade”. Mareike woont momenteel in Tuitjenhorn. Mareike begon op jonge leeftijd al met sporten zoals turnen, zwemmen en kanovaren.

Mareike werd 20 keer Nederlands Kampioene in vijf verschillende sporten: kanovaren, rolskiën, langlaufen, ultralopen en berglopen. Ze liep 236 marathons en vele urban- en bergtrails.

Mareike houdt van uitdagingen en liep zelfs ultramarathons van 100 of 200 km. Deze lange afstanden kon ze alleen rennen door in trance te gaan, dan rende ze puur op intuïtie.

Als vrouw werd het sporten haar niet altijd in dank afgenomen. Sommige mensen probeerden haar tijdens het lopen de berm in te rijden of gooiden dingen naar haar. Dat leidde enorm af, maar opgeven deed ze nooit!

Het is nog niet zo lang geleden, dat ook op het gebied van de sport de nodige veranderingen zijn doorgebracht betreft gelijke rechten voor mannen en vrouwen.

Mareike was de laatst “verboden vrouw” in Zweden die meedeed aan de Vasaloppet; het grootste langlauf evenement ter wereld, waar vrouwen niet aan mee mochten doen. Een langlaufmarathon van 90 km.

Mareike liet zich door niets en niemand weerhouden. In 1980, met een grote rode snor, gekocht in een feestwinkel in Alkmaar en haar lange rode haren onder een muts deed ze onder de naam van een vriend tóch mee aan de Vasaloppet.

Mareike haalde toen wel meer dan 7000 mannen in, voordat haar illegale deelname bij de finish werd ontdekt. Het trok meteen de nodige aandacht van de pers. De organisatoren diskwalificeerden haar onmiddellijk. Het was waarschijnlijk het laatste zetje om de deelname regels te veranderen. In 1981 werden vrouwen toegelaten in deze race.

Mareike was in de jaren zeventig actief betrokken bij het politiek feminisme en de Dolle Mina’s; dat was een bekende linkse radicaal feministische actiegroep, ontstaan in 1969. Met ludieke acties wilde zij de rechten van vrouwen verbeteren. Nu eens waren het de vrouwen die naar mannen floten en ze een tik tegen de billen gaven. Ze vond het een hele fijne tijd met veel liefde en saamhorigheid.

In die tijd heeft Mareike ook veel van de wereld gezien en reisde ze alleen naar India. Met een groot kussen onder haar lange hippiejurk. Zo deed ze net alsof ze hoogzwanger was om aanranding in treinen en bussen te voorkomen.

IMG_2388_edited.jpg
Femke Wijdekop

Ik geef de fakkel door. 

Femke Wijdekop (Amersfoort,1979)  is juridisch adviseur en communicatie medewerker bij Stop Ecocide Nederland. Het woord ecocide refereert naar de grootschalige beschadiging, de vernietiging of het verlies van ecosystemen. Het betekent letterlijk "het doden van ons huis", namelijk ons gemeenschappelijk thuis, de Aarde.

In 2010 startte de inmiddels overleden visionaire en Britse advocate Polly Higgins een campagne om ecocide tot een misdaad te maken bij het Internationaal Strafhof. Femke werkte destijds bij The American Book Center in Amsterdam en kwam in aanraking kwam met Polly Higgins' boek Eradicating Ecocide.

Femke voelde zich direct aangesproken door de woorden van Polly en vooral door de goede juridische oplossingen die ze aandroeg. Ze besloot om haar juridische kennis weer af te stoffen en om Polly te interviewen voor haar radioprogramma op Amsterdam FM radio. Femke ervoer dat ze van binnen uit geactiveerd werd om mee te doen met de beweging om ecocide strafbaar te stellen.

‘Polly sprak vanuit diepere wijsheid, niet vanuit oordeel. Ze sprak vanuit een diep begrip van hoe het leven verweven is met elkaar, en vanuit deze liefdevolle wijsheid raakte ze mensen in hun hart en kwamen mensen in beweging”.

Na haar kennismaking met Polly ging Femke actief met haar samenwerken om ecocide de vijfde misdaad tegen de vrede te maken. Inmiddels werkt Femke voor Stop Ecocide Nederland. Het geeft haar veel voldoening om werk te doen dat in verbinding staat met de maatschappij en dat iets positief bijdraagt aan de samenleving.

Momenteel ligt er in Nederland nog geen wetsvoorstel om ecocide te verbieden op tafel. Daar is nog een kamermeerderheid voor nodig. In Denemarken, België en Frankrijk is er wel parlementaire steun voor een wettelijk verbod op ecocide, daar heeft de internationale beweging mede voor gezorgd. Ook het Europees Parlement steunt de internationale strafbaarstelling van ecocide.

“Je hoopt dat er zoveel mogelijk milieuschade nog voorkomen kan worden en dat we ons anders gaan verhouden tot de natuur. Het gaat er nu vooral om hoe we kunnen herstellen van een scheefgegroeide relatie met de Aarde en het bewustzijn handen en voeten kunnen geven dat de Aarde geen 'object' is dat we mogen uitbuiten, maar een levend organisme waar we onderdeel van zijn, en waar we zorg voor hebben te dragen."

Stop Ecocide werkt samen met diplomaten, politici, advocaten, bedrijfsleiders, NGO's, inheemse en religieuze groepen, influencers, wetenschappers en grassroot-organisaties, burgers en een breed netwerk van geallieerde groepen om dit te bereiken.

gaby web.jpg
Gaby van Wonderen

Ik besloot alles uit mijn leven te halen.

Gaby van Wonderen (Alkmaar 1979) woont in Bergen en heeft sinds 2016 haar eigen bedrijf opgericht; Love Not Waste; een inspiratiebron voor particulieren en bedrijven, om te laten zien wat er mogelijk is met plastic afval. Love Not Waste is een vrolijk campagne bureau dat teamuitjes, clean-ups, campagnes en inspirerende duurzaamheids projecten met bedrijven, scholen en de lokale overheid organiseert.

Ook helpt Gaby bij het realiseren van sustainability programma’s voor bedrijven en geeft ze advies over circulair produceren, het hergebruiken van grondstoffen en afvalstromen en het verlagen van een CO2 afdruk.

Voordat Gaby haar eigen bedrijf opzette was ze als inkoper bij HEMA & Bugaboo al volop bezig met duurzaamheid, zoals drukwerk op zonne-energie en meubilair van gerecycled materiaal. Maar Gaby wilde graag sneller en meer bereiken op dit gebied.

Net op dat moment overleed haar vader. Ondanks het grote verdriet werd hij ook haar grote inspiratie bron.

“Toen hij dood ging zei hij tegen me; Ik heb nergens spijt van. Ik reflecteerde dat direct op mezelf en besloot toen om alles uit mijn eigen leven te halen.”

In haar vrije tijd is Gaby als golfsurfer veel op het strand en in zee te vinden en deed al vaak mee met beach clean-ups. Het was daarom een hele logische stap om dát te combineren wat ze eigenlijk het leukst vond om te doen; haar enthousiasme om stranden schoon te houden te bundelen met haar kennis over duurzaam produceren.

Toen heeft Gaby een plan ontwikkeld om in een busje langs de Atlantische kust te gaan reizen voor één grote cleanup tour van Nederland tot aan Zuid Marokko. In groepsverband zwerfafval opruimen. Goed voor het milieu én voor de teamspirit.

Tijdens de tour deed Gaby de nodige ervaringen op die er voor zorgden dat ze in Nederland heel doelgericht programma’s kon aanbieden en Love Not Waste officieel een bedrijf werd. Dit doet ze op haar eigen, unieke manier waarin positiviteit, speelsheid en hoopvolle ontwikkelingen centraal staan.

‘Het mooiste van deze acties? Het verantwoordelijkheidsgevoel en enthousiasme dat op zo’n dag ontstaat, sijpelt door naar grotere kringen. Ik organiseer nu zelfs clean-ups voor bedrijven en kinderen. Het is niet meer voorbehouden aan bozige milieuactivisten, het is voor iedereen en kent geen grenzen.

Inmiddels is het een goed lopend bedrijf geworden waar ze trots op kan zijn en wat met veel enthousiasme wordt ontvangen.”Ik schep een omgeving voor mezelf waar ik het beste tot mijn recht kom als mens en waarde kan creëren.”

follow the painting process on socials 

  • Instagram
  • Facebook
  • LinkedIn